Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Legendy Boksu

Przydomek: El Flaco Explosivo(Eksplodujący chudzielec)

Warunki fizyczne: wzrost- 178 cm, zasięg ramion- 183 cm, waga 55-65 kg.

Bilans: 90 walk, wygranych 82(65 KO), porażek 8(4 KO), remisów 0
Obrazek nie może się wyświetlić

Alexis Arguello urodził się 19 kwietnia 1952 roku w stolicy Nikaragui, Mangui.

Jego pierwszą walkę w 1 sierpnia 1968 roku przegrał już w pierwszej rundzie.
Przegrał z Cachorro Amay'ą. Arguello wygrał następne trzy walki, lecz znów przegrał.
Gołym okiem widać było, że Nikaraguńczyk nie ma za sobą kariery amatorskiej.
Był młody, ale bardzo ambitny i to przyniosło skutki. Wygrał kolejne 20 starć.
Jednak jego dobrą passe przerwał Jorge Reyes. Arguello nie rezygnował i w maju 1975 roku
zmierzył się z Kid'em Pascualito, którego znokautował już w trzeciej rundzie.
W nastepnych pojedynkach imponował siłą. Rywalą Octavio Gomez'owi,
Jose Legr'emu i Raul'owi Marinez'owi Mor'ze dał powalczyć najwyżej dwie rundy.
Po tych imponujących nokautach nadano mu przydomek El Flaco Explosivo, czyli Eksplodujący chudzielec.

Pierwsza walka Arguello o pas odbyła się 16 lutego 1974 roku, a jego
rywalem był mistrz świata Ernesto Marcel. Arguello był jednak za słaby i
przegrał jednogłośną decyzją sędziów.

Po przewalczeniu kolejnych 4 walk, Arguello znów stanął do walki o pas. Tym razem przeciwnikiem był
niekwestionowany mistrz wagi koguciej i posiadacz pasa WBA w wadze piórkowej, Ruben Olivares.
W Kaliforni 23 listopada Nikaraguńczyk pokazał siłę swojego ciosu.
Olivares osiągnął minimalną przewage, ale bokser z Nikaragui nie zamierzał
przegrać tego pojedynku. W 13 rundzie obaj zaatkowali lewym sieropwym,
oba ciosy doszły, ale to cios Arguello był mocniejszy i posłał Olibares'a na deski,
z których Olivares nie zdołał się podnieść by kontynuować pojedynek.

Po zdobyciu tytułu Alexis nie spoczął na laurach. W 1975 roku stoczył 6 walk
z czego trzy razy bronił tytuł mistrza świata. W następnym roku stoczył 3 walki,
lecz 2 były no title.

Arguello był wojownikiem i miał serce do walki
dlatego przeszedł do wyższej kategorii, junior lekkiej. Stoczył kilka walk i zaatakował
pas WBA, którego posiadaczem był Alfredo Escalera. Była to jedna z najbardziej
krwawych walk wszechczasów. Nazywana Krwawą bitwą w Bayamon. Escelera leżał
na deskach w drugiej rundzie. Doznał rozcięcia nosa, ust i łuku brwiowego.
Jednak Escalera nie odpuszczał. Potężne ciosy spadały na szczęke obu pięściarzy,
ale narożnik Escaler'y nie mógł patrzeć na tak krwawą bitwe i podał go w 13 rundzie.
To była druga kategoria, w której Alexis Arguello zdobył tytuł mistrza świata.

W następnych latach wygrał pojedynki z Rey;em Tam'em, Diego Alcal'em i Arturo Leon'em.
Stoczył walkę w kategorii lekkiej z Vilomarem Fernandezem, ale przegrał.
Następnie zaliczył trzy nokauty w obronie tytułu, w rewanżowej
walce z Alfredo Escaler'em, Rafael'em Limon'em oraz Bobby'm Chacon'em.
Wygrał następnych 5 walk i postanowaił podbić wage lekką.

Na drodze
do zdobycia pasa WBA stał mu mistrz świata Jimy Watt. 20 czerwca 1981 roku
stoczył walke w Anglii i po 15 rundach wygrał jednogłośnie na punkty.
Był mistrzem już w trzeciej kategorii wagowej. Bronił pasa w walce z Ray'em Mancini'm.
Walka ta była jedną z najlepszych w latach 80-tych. Arguello po bardzo
zaciętej obronie Mancini'ego znokautował go w 14 rundzie.
Nikaraguńczykowi udało się trzy razy znokautować przeciwników w obronie tytułu.
Pragnął zostać pierwszym pięsciarzem, który zdobył tytuł mistrza
świata w czterech różnych kategoriach.

Jednak na jego drodze
stanął Aaron Pryor, który posiadał
równie silne lub nawet silniejsze uderzenie od boksera z Nikaragui.
W tym czasie Pryor miał już na koncie 29 nokautów. Walka od początku była
toczona w bardzo szybkim tempie, ale ciosy Arguello nie robiły aż tak dużego
wrażenia jak np. jego lewy sierpowy na Olivares'ie. Pryor zadawał bardzo dużo ciosów.
Jeden z nich rozciął lewy łuk brwiowy Arguello. Arguello z czasem jednak zaczął
częściej trafiać Pryor'a, a walka była bardzo wyrównana. Między 13 a 14 rundą
doszło do bardzo kontrowersyjnej sytuacji. Trener Pryor'a podał swojemu
zawodnikowi butelke z mieszanką. W narożniku trener może trzymać tylko wode.
Trudno sobie wyobrazić żeby Panama Lewis, który został potem
zawieszony za utwardzanie rękawic swoich zawodników mieszał wode z wodą.
Po przerwie Pryor ruszył na Arguello i po kilku sierpach posłał,
ledwo żywego Arguello na deski. Nikaraguńczyk nie załamał się jednak
tą przegraną i po dwóch zwycięstwach zmierzył się znów z Aaron'em Pryor'em.

Już w pierwszej rundzie Amerykanin posłał Arguello na deski,
jednak Nikaraguńczyk podniósł się i nawiązał walkę z Pryor'em.
El Flaco nie dał jednak rady potężnej sile Aaron'a Pryor'a i w 10 rundzie
został znokautowany po kilku sierpowych Amerykanina. Pomimo tego,
że Pryor nokautował Arguello dwa razy, zostali dobrymi kolegami.

Arguello na dwa lata opuścił ring by w 1985 roku
znokautować w 5 rundzie Pata Jeffersona i w 1986 z Billy'm Costello.

Ponownie wycofał się z boksu, lecz po 8 latach wrócił i w wieku 42 lat
wygrał niejdnogłśnie na punkty z Jorge Palomaresem. W jego ostatnim pojedynku
zmierzył się ze Scott'em Walker'em, niestety był to pojedynek przegrany.